riekikramer
 
 

 

Ik had het kunnen weten: ik keek al jaren liever niet in de spiegel van de kapper. Bij dat felle licht kon je zien, dat mijn kleur niet meer was zoals die hoorde te zijn. Dan maakte ik mezelf wijs, dat het aan het licht lag, maar eigenlijk wist ik wel, dat er iets met me aan de hand was. Een ziekte, want mijn kleur werd al geler en valer en mijn rode wangetjes waren vertrokken.

Ik dacht er ook wel over na wat het zou kunnen zijn, had er ook wel eens iets over gelezen, maar wat was dat ook alweer?
Maar goed, ik voelde me verder prima en dacht niet verder na. Naar de kapper gaan doe je immers ook niet iedere dag. Verder voelde ik me gezond, ik werkte, volgde cursussen, zorgde voor mijn kinderen, niks aan de hand.

Totdat ik in november 2002 griep kreeg, en die ging niet over na een weekje. Ik bleef maar sukkelen, had al een paar antibiotica-kuren gehad, totdat de lente kwam en ik weer wat aansterkte.

Toen dacht ik „weet je wat, ik neem een volkstuin, lekker buiten werken zal me goed doen". Zo gedacht, zo gedaan: ik huurde een tuintje in het naburige Sint Pancras, spitte 'm om en verbouwde groenten; je komt tenslotte uit Waarland en tuinieren zit je in 't bloed. En Ik begon me weer gezond te voelen.

Een paar jaar later, eind 2004, hebben mijn man en ik een huis gekocht en opgeknapt, en op mijn steeds vreemder wordende kleur na was er was niks meer van een ziekte te merken. Maar toen het huis af was, kreeg ik commentaar van m'n dochter, ze zei: „Mam, nu moet je echt naar de dokter, je oren worden zelfs geel". Inmiddels was het januari 2006.

Ja, ik was ook wel moe, dus wat doe je dan... internet raadplegen wat het zou kunnen zijn, bloedarmoede was de minst erge diagnose, dat vond ik niet zo erg bedreigend, dus, op naar de huisarts en bloed laten prikken.

Maar de dokter was het niet met me eens dat het maar een klein mankementje was; integendeel, hij stuurde me meteen door naar de mdl-arts, die verbaasd opkeek dat ik op de fiets was gekomen en ook weer ging op mijn fiets. Het liefst had hij me meteen willen opnemen voor een bloedtransfusie, mijn ijzergehalte in het bloed was veel te laag.

Maar in het ziekenhuis blijven, daar had ik geen zin in, ik woonde net in ons nieuwe huis en genoot daarvan. En, hoewel het huis bewoonbaar was, nog niet alles was af. Doe mij maar staalpillen zei ik. In een ziekenhuis, stel je voor. Ik had wel meer dingen te doen...

donorvoorlichting primaire biliaire cirrose archief  
transplantatie/wikipedia hulpgids/delier    
transplantatiestichting leverpatientenvereniging    
umcg/transplantatie orgaandonatie & transplantatie